Van den Brinks falen in Amsterdam: ongewenste vreemdeling trekt mes op PowNed-ploeg en komt weg met vier maanden

Het gebeurde op woensdagmiddag 30 september. De politie pakte de 41-jarige man zonder vaste woon- of verblijfplaats dezelfde middag op in het park en vond later ook het mes. Donderdag stond hij voor de snelrechter, meldt het Openbaar Ministerie. Hij werd vervolgd voor bedreiging en voor zijn verblijf hier als ongewenst vreemdeling. Uitkomst: vier maanden cel.

Vier maanden. Voor een mes, een steekbeweging en een man die het land allang uit had gemoeten. Tegen de politie wilde hij niets zeggen. Tegenover de rechter-commissaris klaagde hij dat hij zonder toestemming was gefilmd. Daar wordt een mes trekken kennelijk een redelijke reactie van. Voor het vertrek van mensen zoals hij is asielminister Bart van den Brink (CDA) verantwoordelijk. Dat falen kreeg op 30 september een mes in de hand.

Een ongewenstverklaring is geen papieren tijger zonder tanden. Wie hier blijft terwijl hij weet dat hij ongewenst is verklaard, pleegt een misdrijf. Artikel 197 van het Wetboek van Strafrecht zet daar tot zes maanden gevangenisstraf op. De wet is er dus allang. Toch kon deze man door een Amsterdams park zwerven tot hij een mes trok.

En het was niet zomaar een park. Het Oosterpark is al jaren een probleemplek. Volgens de politie waren er tussen augustus 2024 en juli 2025 490 incidenten, zestig procent meer dan in de periode daarvoor, vooral drugsoverlast, dealen en diefstal. Ruim een derde van de buurtbewoners voelt zich er onveilig. Burgemeester Halsema verlengde het cameratoezicht daarom tot 2028. Halsema hangt er camera's op, het probleem zelf laat Den Haag gewoon rondlopen.

Precies die ellende kwam de PowNed-ploeg vastleggen. De officier van justitie zei het zelf: de ploeg maakte een reportage over ernstige maatschappelijke problemen in het park. De ploeg filmde het probleem, en het probleem trok een mes. Wie wil zien hoe Den Haag de grens bewaakt, hoeft niet naar Ter Apel. Een middag in het Oosterpark is genoeg.

Van den Brink presenteerde deze week nog trots een nieuwe wet: zes maanden cel voor uitgeprocedeerden die hun vertrek frustreren. Het gaat om een paar honderd mensen per jaar. Mooie koppen in de krant, maar de zaak in het Oosterpark laat zien wat dat waard is. Ongewenst verblijf is al jaren strafbaar, en toch liep deze man vrij rond tot hij iemand met een mes bedreigde.

Een nieuwe strafbepaling verandert daar niets aan. Er is nu al geen plek: 2.648 veroordeelden wachten op een cel, en ruim 3.100 gedetineerden werden eerder vrijgelaten om ruimte te maken. Een ongewenst verklaarde vreemdeling hoort niet in een Amsterdams park, maar in vreemdelingenbewaring, en daarna in het vliegtuig. Van den Brink schrijft liever wetten dan dat hij mensen het land uit krijgt.

Het standaardantwoord kennen we. Uitzetten is ingewikkeld. Landen werken niet mee, identiteiten zijn onduidelijk, de rechter heeft het laatste woord. Maar minister Van Weel liet vorige week zelf zien dat druk zetten wel degelijk kan, als Den Haag wil.

Toen Sierra Leone weigerde drugsverdachte Bolle Jos uit te leveren, ging de Europese begrotingssteun van 18 miljoen euro aan dat land per direct op slot, en minister Van Weel dreigt ook de Nederlandse bijdrage van 22,5 miljoen tegen te houden. Voor één drugsbaas kan Den Haag dus wel een land onder druk zetten. Voor ongewenste vreemdelingen zoals de man in het Oosterpark gebeurt niets.

Dat is geen onmacht, dat is een keuze. En de rekening ligt bij de gewone Amsterdammer, die zijn fiets twee keer op slot zet, bij de journalist die zijn werk wil doen, en bij de beveiliger die een mes op zich gericht kreeg.

Van den Brink moet de Kamer binnen een maand vertellen hoeveel ongewenst verklaarde vreemdelingen er nu in Nederland rondlopen, en hoeveel er vorig jaar daadwerkelijk zijn vertrokken. Elke ongewenst verklaarde vreemdeling die de politie aantreft, gaat direct in vreemdelingenbewaring. Wie zijn straf heeft uitgezeten, gaat van de cel rechtstreeks naar Schiphol. En landen die hun eigen burgers niet terugnemen, krijgen dezelfde behandeling als Sierra Leone: geen cent meer.

De Belastingdienst weet jou feilloos te vinden als je één aanslag vergeet. Dezelfde staat krijgt een man die hij zelf ongewenst verklaarde niet het land uit, tot er een mes op tafel komt. Zolang Van den Brink dat laat gebeuren, zijn zijn wetten niets meer dan persberichten, en loopt de volgende man met een mes gewoon door jouw park.