Gideon van Meijeren (FVD) ontmaskert VWS-minister Hermans over 23-wekenbaby's: 'Geen levensreddende zorg'

Hoe gaat het er in de Nederlandse ziekenhuizen aan toe wanneer een kindje na een zwangerschapsduur van 23 weken te vroeg geboren wordt? Bij zijn Kamerbijdrage op de website van Forum voor Democratie vat FVD die realiteit zonder omwegen samen: "Het beschermen van baby’s zou vanzelfsprekend moeten zijn. In Nederland is dat helaas niet zo. Baby’s die met 23 weken geboren worden, en een reële kans op overleven hebben, krijgen geen levensreddende zorg." Dat is de officiële praktijk in onze academische ziekenhuizen.

Het Erasmus MC bevestigt op zijn informatiepagina over de behandelgrens bij vroeggeboorte dat die harde grens in Nederland bij 24 weken ligt: "Baby’s geboren voor een zwangerschapsduur van 24 weken worden in Nederland niet actief behandeld." Komt een kind met 23 weken en vijf dagen ter wereld, dan krijgt het geen intensieve behandeling op de neonatale intensive care. Een paar dagen verschil op de kalender betekent het verschil tussen een couveuse en een doodvonnis.

In een tweede publicatie over hetzelfde VWS-debat windt FVD er geen doekjes om wat dit voor deze pasgeboren kinderen betekent: "Baby'tjes die met 23 weken geboren worden krijgen in Nederland geen hulp. We laten ze doodgaan." Terwijl artsen in andere westerse landen dergelijke vroeggeboren baby's wél actief opvangen, houdt Nederland krampachtig vast aan de grens van 24 weken. Een beschaving laat zich afmeten aan haar omgang met weerloze pasgeborenen, en op dat vlak zakt het Haagse beleid compleet door het ijs.

Wanneer het kabinet hierop wordt aangesproken, verschuilt VWS-minister Sophie Hermans (VVD) zich achter het verhaaltje dat de grens van 24 weken puur op medische inzichten berust. Van Meijeren prikte dat rookgordijn genadeloos door. Zoals FVD bij de debatvideo vaststelt: "De minister van VWS beweert dat dit beleid is gebaseerd op de medische wetenschap. Dat is aantoonbaar onjuist." De weigering om een kind van 23 weken te redden draait in de kern om een juridisch kaartenhuis dat koste wat kost overeind moet blijven.

Dat de 24-wekengrens geen medische natuurwet is, erkent de academische wereld zelf volmondig. Het UMC Utrecht legde in een eigen publicatie over de 24-wekengrens uit dat die termijn "een juridische grens is, die is vastgelegd in artikel 82A van het Wetboek van Strafrecht. Het is echter geen medische grens." Artikel 82a bepaalt dat het doden van een vrucht die naar redelijke verwachting buiten het moederlichaam in leven kan blijven, geldt als levensberoving. Precies daar zit de politieke kneep.

Op de pagina van de Rijksoverheid over late zwangerschapsafbreking staat de koppeling met abortus glashard uitgeschreven: "Heeft de zwangerschap minder dan 24 weken geduurd? Dan mag de vrouw besluiten om abortus uit te laten voeren." De uiterste abortustermijn in Nederland leunt immers op die grens van levensvatbaarheid, die decennia geleden op 24 weken werd vastgepind. Zolang de overheid volhoudt dat een kind vóór 24 weken niet levensvatbaar is, blijft abortus tot die grens onbelemmerd overeind.

Daarmee legt Van Meijeren de vinger exact op de zere plek die geen enkele kartelpartij hardop durft te benoemen. In de woorden van FVD: "Als je accepteert dat baby’s van 23 weken levensvatbaar zijn, dan tast dat automatisch het “recht” op abortus aan voor baby’s van die leeftijd." Als Nederlandse ziekenhuizen officieel erkennen dat baby's van 23 weken met moderne zorg levensvatbaar zijn, zakt de juridische bodem onder abortussen in de 23ste en 24ste week weg. Wie wijst op die levensvatbaarheid, zaagt aan het heilige huisje van de progressieve abortuslobby — en dus worden baby's van 23 weken opgeofferd aan een politiek dogma.

Hoe diep die verharding bij het ministerie van VWS zit, bleek nog geen maand geleden. In plaats van de bescherming van baby's rond de 22 tot 24 weken te versterken, beweegt het beleid onder VVD-minister Sophie Hermans de tegenovergestelde kant op. Eind september meldde vakmedium Skipr dat gynaecologenberoepsvereniging NVOG een pilot wil beginnen waarin vrouwen voor een late zwangerschapsafbreking vaker in Nederlandse ziekenhuizen terechtkunnen.

De reactie van de VWS-bewindsvrouw spreekt boekdelen over de ijskoude bureaucratie op haar departement. Skipr noteerde: "Minister Sophie Hermans (VWS) bevestigt dat ‘verschillende ziekenhuizen’ in Nederland komend jaar vaker late abortussen gaan uitvoeren. Het gaat per ziekenhuis om ‘rond de vier’ abortussen, bij vrouwen die tussen de 22 en 24 weken zwanger zijn. Hermans gaat die ‘verkenning’ niet stopzetten omdat die past binnen de huidige abortuswet, schrijft ze aan de Tweede Kamer." Ook in een eerder debat botste Van Meijeren al met Hermans over haar weigering om in te grijpen.

Laat die bizarre tegenstelling even op je inwerken. Enerzijds bevestigt minister Hermans dat ziekenhuizen komend jaar vaker late abortussen gaan uitvoeren tussen de 22 en 24 weken zwangerschap, en weigert ze die verkenning te stoppen. Anderzijds houdt datzelfde bolwerk vol dat een gewenst kindje dat met 23 weken te vroeg wordt geboren, niet actief behandeld wordt omdat de grens op 24 weken ligt. Kille juridische fictie wordt door het ministerie van VWS vermomd als medische zorgvuldigheid, terwijl het recht op leven tussen de raderen van de abortuswet wordt vermalen.

Het is precies deze morele verdorvenheid waar de gevestigde partijen in Den Haag in stilte aan voorbijlopen. Van links tot zogenaamd centrumrechts durft bijna niemand de koppeling tussen de starre 24-wekenbehandelgrens en de abortuswet aan te kaarten, uit angst voor de verontwaardiging van D66 en PRO. Liever houden ze de fictie in stand dat de medische wetenschap stilstaat bij 24 weken.

Gelukkig is er in de Tweede Kamer nog één fractie die zich niet laat muilkorven door de deugdwang van het kartel. Waar andere partijen wegduiken zodra het debat ongemakkelijk wordt, gebruikt Gideon van Meijeren zijn spreektijd om op te komen voor wie zelf geen stem heeft. In eerdere confrontaties met bewindslieden in de Kamer fileerde hij al keer op keer bestuurlijke leugens; in het VWS-debat deed hij dat met zeldzame morele kracht voor het pasgeboren leven.

Het vergt ruggengraat om in een vijandige plenaire zaal tegenover minister Hermans te gaan staan en haar schijnargumenten over de medische wetenschap stuk voor stuk te ontmantelen. Van Meijeren weigert mee te gaan in het eufemistische Haagse taalgebruik waarin het onthouden van levensreddende zorg aan een kind van 23 weken als een neutrale richtlijn wordt gepresenteerd. Hij benoemt het voor wat het is: een politiek spel over leven en dood.

Zoals Forum voor Democratie onderaan de video van zijn Kamerrede terecht stelt: "Dit mogen we nooit accepteren." Een overheid die miljarden verbrandt aan bureaucratie, maar pasgeboren baby's van 23 weken levensreddende zorg onthoudt omdat hun overleving de huidige abortustermijn in verlegenheid brengt, is elk moreel kompas kwijtgeraakt.

Forum voor Democratie en Gideon van Meijeren bewijzen met deze indrukwekkende toespraak opnieuw waarom zij het morele geweten van de Tweede Kamer zijn: zij durven op te staan voor weerloze baby's waar VVD-minister Hermans en het laffe partijkartel wegkijken. Iedereen in Nederland zou de volledige bijdrage van Van Meijeren moeten bekijken en delen. Het beschermen van pasgeboren kinderen hoort de allereerste plicht van een beschaafde samenleving te zijn. Geen enkel kind van 23 weken mag worden opgegeven om een Haagse abortusfictie te redden.