Achterkamertjespolitiek van D66: minister Letschert drukt omstreden erfgoedverdrag stilletjes door de Kamer

Uit de onlangs vrijgegeven beslisnota blijkt dat Letschert al maanden geleden akkoord ging met deze stille procedure. De ambtelijke redenering is tekenend: het verdrag zou volgens het ministerie "niet politiek gevoelig" zijn en een uitgebreide behandeling in de Kamer zou nodeloos veel tijd kosten. Zo worden fundamentele beslissingen over onze nationale identiteit gedegradeerd tot een hamerstukje voor ambtenaren en gesubsidieerde belangenclubjes.

Ons culturele erfgoed raakt aan wie we zijn. Het gaat over de monumenten in onze dorpen, de historische verhalen die we bewaren en de tradities die we willen doorgeven aan de volgende generatie. Dat is geen zaak van bureaucraten alleen. Vrijwilligers van historische kringen en gewone bewoners moeten kunnen rekenen op een overheid die hun erfgoed beschermt, in plaats van het over te hevelen naar internationale beleidskaders.

Het Faro-verdrag schermt met nobele termen als maatschappelijke betrokkenheid, maar de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed koppelt dit direct aan thema's als diversiteit, inclusie en welzijn. Daarmee wordt onze geschiedenis een instrument om hedendaagse politieke doelen door te drukken. Een eeuwenoud gebouw of kunstwerk heeft echter een eigen historische waarde en hoeft niet continu te worden herijkt aan de hand van de laatste modegrillen uit Den Haag of Brussel.

De ware reden voor de Haagse haast is overigens een stuk banaler dan men wil toegeven. In de stukken wordt openlijk gewaarschuwd dat er eind 2026 miljoenen aan tijdelijke subsidies dreigen te vervallen als de procedure vertraging oploopt. Omdat er al een heel netwerk van gesubsidieerde instanties klaarstaat om met dat geld aan de slag te gaan, moet de Kamer blijkbaar snel haar handtekening zetten. Het financiële belang van de subsidiecarrousel gaat zo voor het democratische proces.

De Kamer hoeft zich deze minachting niet te laten welgevallen. Dertig Kamerleden of vijftien senatoren kunnen eenvoudig eisen dat dit verdrag alsnog expliciet op de agenda wordt gezet. Dat is precies wat de oppositie nu moet doen. Dwing minister Letschert naar het spreekgestoelte om tekst en uitleg te geven over de koers van haar cultuurbeleid. Wie pretendeert op te komen voor openheid en participatie, mag niet vluchten voor het parlementaire debat.