PVV KRIJGT WÉÉR GELIJK: Rode Kruis vlucht voor geweld en asielterreur in Ter Apel

Het Rode Kruis zet voorlopig geen hulpverleners meer in op het voorterrein van het aanmeldcentrum. VluchtelingenWerk vertrekt eveneens. Deze week waren er twee steekincidenten, waarbij twee gewonden vielen. De laatste weken waren er bovendien meerdere ruzies en vechtpartijen.

Volgens de betrokken hulporganisaties wordt de onveiligheid met name veroorzaakt door een kleine groep mannen die vrijwel geen kans maakt op asiel in Nederland.

Lees die zin nog eens.

De overheid weet om wie het gaat. Zij weet dat deze mannen nauwelijks kans maken om hier te mogen blijven. Zij weet dat zij geweld, intimidatie en onveiligheid veroorzaken.

Maar ze zitten er nog steeds.

De reactie van minister Bart van den Brink is werkelijk alleszeggend. Hij roept gemeenten opnieuw op om “hun verantwoordelijkheid te nemen” en meer asielzoekers op te vangen.

Oftewel: Den Haag weigert de overlastgevers onmiddellijk te verwijderen en wil het probleem daarom maar over heel Nederland verspreiden.

Dit is precies waar de PVV al jarenlang voor waarschuwt. Een spreidingswet lost geen asielcrisis op. Zij verandert alleen de postcode van de crisis.

Een gewelddadige overlastgever wordt niet plotseling een modelburger omdat hij van Ter Apel naar Apeldoorn, Groningen of een Brabants dorp wordt verplaatst.

De medewerkers van het Rode Kruis deelden water, maaltijden en dekens uit. Zij boden beschutting en hielpen mensen die na aankomst in Nederland nog nergens terechtkonden.

Dit waren niet de politieke tegenstanders van het asielbeleid. Dit waren de mensen die de rotzooi van Den Haag dagelijks met hun eigen handen probeerden op te ruimen.

Zelfs zij zeggen nu: het kan niet meer.

Wanneer zelfs het Rode Kruis zijn personeel niet meer veilig acht, is er geen sprake van een klein incident of een tijdelijk capaciteitsprobleem. Dan is het systeem volledig ontspoord.

De overheid heeft haar eerste taak laten liggen: bescherming bieden aan mensen die zich vreedzaam gedragen en optreden tegen degenen die geweld gebruiken.

De oplossing is niet ingewikkeld. De overlastgevende groep moet worden geïdentificeerd, opgepakt en apart vastgezet. Wie geen recht heeft op verblijf, moet versneld worden uitgezet.

Als het land van herkomst weigert mee te werken, volgen sancties, visumbeperkingen en het stopzetten van ontwikkelingshulp. Nederland is geen opvanghuis dat zich machteloos moet neerleggen bij iedere weigering van een buitenlandse regering.

Echte vluchtelingen en hulpverleners mogen niet worden geterroriseerd door mannen van wie de overheid zelf zegt dat zij vrijwel geen kans maken op asiel.

Ter Apel bewijst opnieuw dat de PVV gelijk heeft over het fundamentele probleem: Nederland heeft geen gebrek aan opvangplaatsen. Nederland heeft een regering die weigert grenzen te stellen en weigert mensen zonder verblijfsrecht daadwerkelijk te verwijderen.