Nederland laat zijn infrastructuur verrotten: Merwedebrug dicht en transportsector betaalt de rekening!

Transport en Logistiek Nederland spreekt over een enorme impact. En terecht. Iedere dag dat zo’n cruciale verbinding voor vrachtwagens gesloten blijft, kost vervoerders tijd, brandstof en geld. Kosten die uiteindelijk niet verdwijnen, maar worden doorberekend aan winkels, bedrijven en consumenten.

Dit is geen klein technisch incident. Het is opnieuw een teken dat de Nederlandse basisinfrastructuur na jaren van politieke verwaarlozing begint te kraken.

Een voor de hand liggende alternatieve route via de N3 is nauwelijks bruikbaar, omdat ook de Papendrechtse brug langdurig gesloten is. Daardoor worden vrachtwagens gedwongen nog grotere omwegen te maken.

Dat betekent extra kilometers, extra files, meer brandstofverbruik en chauffeurs die tegen hun rijtijden aanlopen. Bedrijven die afhankelijk zijn van betrouwbare levering krijgen te maken met vertragingen en hogere tarieven.

De NOS meldt dat de afsluiting voor vrachtverkeer voor onbepaalde tijd geldt. Rijkswaterstaat onderzoekt welke maatregelen nodig zijn en hoe lang de beperking zal duren.

Voor de ondernemer biedt dat weinig zekerheid. Een transportbedrijf kan geen planning maken op basis van “voor onbepaalde tijd”. Klanten willen hun goederen ontvangen en salarissen, verzekeringen en brandstof moeten gewoon worden betaald.

Tien jaar geleden werd dezelfde brug eveneens voor zwaar verkeer gesloten. Die afsluiting duurde toen bijna drie maanden. De transportsector heeft dus alle reden om het ergste te vrezen.

De vrachtwagen is in politiek Den Haag een geliefd doelwit. Hogere dieselkosten, milieuzones, heffingen, administratieve verplichtingen en steeds strengere Europese regels worden allemaal op de sector gestapeld. Transporteurs worden behandeld alsof zij een hinderlijk probleem vormen.

Maar zonder vrachtwagens heeft Nederland binnen enkele dagen een veel groter probleem. Supermarkten worden niet bevoorraad, bouwplaatsen vallen stil, apotheken missen leveringen en fabrieken krijgen geen grondstoffen.

De chauffeur die nu tientallen kilometers moet omrijden, doet dat niet voor zijn plezier. Hij doet dat omdat een brug op een centrale verkeersader niet langer betrouwbaar genoeg is voor zijn voertuig. Vervolgens mag zijn werkgever de extra diesel, arbeidstijd en slijtage betalen.

Dat is de omgekeerde wereld. De overheid int steeds meer geld van weggebruikers, maar slaagt er niet in om de belangrijkste bruggen en wegen tijdig te vernieuwen.

Volgens Hart van Nederland bleek uit berekeningen dat de constructie niet voldoende zekerheid biedt voor zwaar verkeer. Uit veiligheidsoverwegingen is een beperking begrijpelijk. Niemand wil dat Rijkswaterstaat risico’s neemt met een brug. De vraag is waarom de situatie zover heeft kunnen komen.

De huidige Merwedebrug stamt uit de jaren zestig en nadert het einde van haar technische levensduur. Er wordt gewerkt aan nieuwe bruggen binnen de verbreding van de A27, maar de opening van de nieuwe westelijke Merwedebrug staat volgens de huidige planning pas voor 2031 voorzien. Rijkswaterstaat beschrijft hier de bouwplannen.

Dat is nog jaren wachten. Ondertussen moet de oude infrastructuur het groeiende verkeer blijven dragen.

Nederland was ooit beroemd om zijn wegen, waterwerken en logistieke betrouwbaarheid. Dat was geen toeval. Er werd geïnvesteerd in concrete voorzieningen die burgers en economie dagelijks nodig hadden. De moderne overheid is daarentegen dol op plannen, visies, klimaattafels, participatietrajecten en communicatiecampagnes.

Een brug kun je echter niet overeind praten. Staal wordt niet sterker van een beleidsnota.

Het probleem is groter dan één brug. Op verschillende plaatsen worden viaducten, sluizen, kades en bruggen geconfronteerd met achterstallig onderhoud of langdurige renovaties. De infrastructuur uit de naoorlogse opbouwperiode bereikt tegelijkertijd een hoge leeftijd, terwijl besluitvorming traag en peperduur is geworden.

Een verantwoordelijke overheid stelt daarom harde prioriteiten. Veiligheid, bereikbaarheid, waterbeheer en infrastructuur behoren tot haar kerntaken. Die moeten vóór prestigeprojecten en ideologische subsidies komen.

Dat betekent niet dat ieder technisch mankement volledig te voorkomen is. Inspecties kunnen nieuwe problemen blootleggen en veiligheid moet altijd vooropstaan. Maar wanneer een cruciale brug opnieuw maandenlang dreigt uit te vallen voor vrachtverkeer, mag de politiek niet doen alsof dit slechts een zaak voor ingenieurs is.

De transportsector betaalt al genoeg. Ondernemers en consumenten mogen niet ook nog de rekening krijgen voor een overheid die haar eigen fundamenten onvoldoende onderhoudt.

De Merwedebrug is daarom een symbool. Een rijk land met torenhoge belastingen, maar met een brug die te zwak is om een vrachtwagen te dragen. Als dat geen waarschuwing is voor de staat van het bestuur, wat dan wel?