Aartsen en Eerenberg laten werkende arbeidsongeschikten betalen: 11.000 mensen gemiddeld €3.000 per jaar kwijt, duizenden Wajongers hun recht

Je hebt een beperking. Je kunt niet alles, maar je staat elke dag op en je gaat werken. Je doet precies wat Den Haag al jaren van je eist. Op 1 januari krijg je daarvoor de rekening.

Gemiddeld 3.000 euro netto per jaar, oftewel 250 euro per maand: zoveel gaan circa 11.000 werkende arbeidsongeschikten er volgens de eigen inschatting van het kabinet op achteruit. Ze krijgen naast hun loon een uitkering via hun werkgever, en daarover vervalt de arbeidskorting. Dat zijn elke week je boodschappen, zomaar weg, en in theorie kan het verlies oplopen tot meer dan 8.700 euro per jaar.

Tegelijk stopt UWV bij werkende Wajongers. Uit de brief van minister Aartsen van 7 oktober volgt dat het Wajong-recht of de aanvulling inmiddels bij bijna 4.000 mensen wordt beëindigd of stopgezet, en de beoordeling is nog niet klaar. Wie een garantiebedrag verliest, is gemiddeld 750 euro bruto per maand kwijt.

Wie ondanks een beperking blijft werken, is in het Nederland van VVD-minister Aartsen en D66-staatssecretaris Eerenberg de sukkel die de rekening krijgt. En dat terwijl de Kamer woensdag debatteert over een Belastingplan waarmee de koopkracht iets omhoog zou gaan.

Begin bij de arbeidskorting. De Hoge Raad oordeelde op 15 november 2024 dat het verschil tussen een uitkering via de werkgever en een uitkering rechtstreeks van UWV botst met het discriminatieverbod. Er moest dus iets gebeuren, en daar valt niets op af te dingen.

Maar dat de meesten van die 11.000 zonder één cent compensatie worden uitgekleed, is een politieke keuze. De regeling die Eerenberg op 10 juli ondertekende zegt het zelf: het vorige kabinet koos voor de ingreep per 1 januari 2027, en toen staat er dit droge zinnetje: "Dit kabinet sluit zich hierbij aan."

Waarom geen compensatie? Omdat dat "een onevenredige administratieve last voor werkgevers" zou opleveren. En geleidelijk afbouwen? Dat is "uitvoeringstechnisch op korte termijn niet haalbaar". Vertaald: jouw 250 euro per maand weegt in Den Haag minder dan een paar extra handelingen op een salarisadministratie. Ruim twee jaar tijd, en de conclusie van Eerenberg en zijn voorgangers is: te ingewikkeld.

Ook mensen in de sociale werkplaatsen dreigen eronder te vallen. PRO-Kamerlid Bolhuis vroeg op 3 november of het in specifieke gevallen om circa 177 euro netto per maand gaat, en hoeveel werknemers het überhaupt raakt. Deze groep kent het klappen krijgen al. In 2025 reisden zo'n 150 werknemers naar Den Haag met een petitie omdat ze door belastingmaatregelen tientallen euro's per maand misten. Dat zijn geen graaiers, dat zijn mensen rond het minimumloon.

Dan de Wajong. De termijn loopt al sinds januari 2021: wie vijf jaar onafgebroken werkt en zelfstandig meer dan 75 procent van zijn maatmaninkomen verdient, vaak het wettelijk minimumloon, verliest zijn recht. Drie kwart van het minimumloon, en je bent voor Den Haag klaar met je beperking.

Aartsen heeft die regel niet bedacht. Maar hij is de minister die hem nu uitvoert, en hij staat er pal achter. De beëindiging is "weliswaar gerechtvaardigd" en verloopt "conform de wetgeving", schreef hij de Kamer. Met het garantiebedrag gaat ook de bescherming uit 2021 overboord die werkende Wajongers moest behoeden voor inkomensverlies.

Wat krijg je ervoor terug? Een vaste casemanager, die je volgens de brief helpt "naar een nieuwe financiële levenssituatie". Prachtig ambtenarenproza voor een kleiner leven. Je raakt honderden euro's per maand kwijt, en VVD-minister Aartsen stuurt je een begeleider. Tot nu toe zijn 193 dossiers doorgezet naar Team Geldzorgen, de afdeling voor mensen die door deze operatie in de problemen dreigen te komen.

En veel mensen weten het nog steeds niet. Een deel van de dossiers kan volgens Aartsen zelf niet vóór 1 januari 2027 worden afgehandeld. PRO-Kamerlid Patijn wil nu weten wat de hele herbeoordeling kost en hoeveel het zou kosten om de uitkeringen gewoon door te laten lopen. Dat die sommen niet al lang op tafel liggen, zegt genoeg over hoe serieus deze minister de mensen neemt die hij raakt.

Kijk dan eens waar Aartsen wel warm voor loopt. Eind oktober kondigde hij twaalf extra Meedoenbalies aan: loketten in asielzoekerscentra waar bewoners hulp krijgen bij het zoeken naar werk, met 5 miljoen euro extra per jaar van Sociale Zaken. De asielzoeker krijgt een loket om aan het werk te komen. De Nederlander die al vijf jaar werkt, krijgt een brief van UWV.

Je hoort al wat ze in Den Haag zeggen: gelijke monniken, gelijke kappen, want wie zijn uitkering rechtstreeks van UWV krijgt, had die korting ook niet. Prima. Maar je kunt gelijkheid ook regelen zonder 11.000 mensen in één klap te raken. Elf duizend keer 3.000 euro is 33 miljoen euro per jaar. Op de rijksbegroting is dat wisselgeld, en voor de loketten in het azc was er ook geld. Het ligt niet aan de kas, het ligt aan de wil.

De Kamer heeft het Belastingplan woensdag op tafel, en daar hoort dit thuis. Compenseer de 11.000 alsnog, en als het via de werkgever te ingewikkeld is, doe het dan via de Belastingdienst of UWV. Die vinden je ook altijd als ze geld van je willen hebben.

Laat bij de Wajong het garantiebedrag staan voor iedereen die gewoon blijft werken. En beantwoord de vragen van Bolhuis en Patijn vóór het debat over de Participatiewet op 25 november, met harde cijfers in plaats van proza over menswaardigheid.

Aartsen en Eerenberg hebben je één ding geleerd: in dit land is doorzetten duurder dan opgeven.