Historisch christelijk verzet: Oldebroek weigert te knielen voor regenbooglobby

De reactie liet zich raden.

Ongeveer honderd regenboogactivisten trokken naar het gemeentehuis om tegen het democratisch gekozen beleid te protesteren. Er werd gedanst, gesproken en met vlaggen gezwaaid. Tientallen rechtse demonstranten kwamen een tegengeluid laten horen.

De manifestaties verliepen vreedzaam. Zo hoort het.

Maar laat over één ding geen misverstand bestaan: de activisten hebben recht op protest, niet op een veto over de verkiezingsuitslag.

De nieuwe coalitie bestaat uit het Christelijk Verbond Oldebroek, de SGP en ABO. Het Christelijk Verbond werd bij de gemeenteraadsverkiezingen de grootste partij en behaalde zeven van de negentien zetels.

De kiezers wisten dus precies waarop zij stemden.

Toch reageren landelijke media alsof in Oldebroek plotseling een antidemocratische staatsgreep is gepleegd. Bestaand lhbti-beleid wordt immers teruggedraaid. En progressief beleid mag in Nederland blijkbaar nooit worden teruggedraaid.

Een links gemeentebestuur mag scholen, verenigingen en inwoners jarenlang bestoken met regenboogcampagnes. Maar zodra christelijke kiezers een gemeenteraad kiezen die daarmee stopt, heet dat uitsluiting en onveiligheid.

Die redenering is totale onzin.

Iedere homoseksuele inwoner van Oldebroek heeft exact dezelfde burgerrechten als iedere andere inwoner. Bedreiging, discriminatie en geweld moeten worden aangepakt.

Maar gelijke rechten betekenen niet dat de gemeente verplicht is om de vlag van een politieke en ideologische beweging te hijsen.

Het gemeentehuis is van alle inwoners. Ook van orthodoxe christenen. Ook van conservatieven. Ook van mensen die homoseksuele burgers respecteren, maar niets moeten hebben van genderideologie, queeractivisme of de politisering van seksuele identiteit.

CVO-leider Tom de Nooijer legt terecht uit dat echte onveiligheid moet worden bestreden met politie, aangifte en handhaving. Een regenboogvlag vangt geen dader, voorkomt geen bedreiging en maakt geen straat veiliger.

Het is symboliek. En symboliek kan wel degelijk polariserend zijn.

De regenbooglobby heeft jarenlang gedaan alsof haar vlag een neutraal symbool van vriendelijkheid en acceptatie is.

Dat is allang niet meer geloofwaardig.

De moderne regenboogbeweging hangt samen met genderideologie, radicale opvattingen over gezin en seksualiteit, seksuele voorlichting aan jonge kinderen en een politieke agenda die traditionele christelijke overtuigingen steeds vaker als verdacht of schadelijk bestempelt.

Christenen worden vervolgens geacht die vlag op hun eigen gemeentehuis vrolijk te vieren. Wie weigert, zou anderen onveilig maken.

Dat is ideologische chantage.

Oldebroek zegt nu: genoeg. De overheid behandelt iedere burger gelijk, maar wordt niet het uithangbord van één activistische beweging.

Dat is geen discriminatie. Dat is neutraliteit.

Volgens de NOS is Oldebroek de eerste gemeente die bestaand lhbti-beleid actief terugdraait.

Dat maakt deze beslissing historisch.

Niet omdat in Oldebroek homoseksuelen plotseling rechten verliezen - dat gebeurt niet - maar omdat voor het eerst een gemeentebestuur hardop zegt dat progressieve identiteitspolitiek geen onomkeerbare eindbestemming is.

Wat links invoert, kan rechts afschaffen. Wat een vorig college optuigde, kan een nieuw college ontmantelen. Zo werkt democratie.

Hopelijk volgen meer gemeenten.

De kracht van Oldebroek zit niet in geschreeuw of confrontatie. De coalitie voert rustig uit waarvoor zij is gekozen.

Activisten mogen protesteren. Rechtse burgers mogen een tegendemonstratie houden. De burgemeester werkt samen met de nieuwe wethouders. En het gemeentebestuur houdt koers.

Precies zo hoort politieke verandering eruit te zien.

De regenboogvlag gaat omlaag. De wereld vergaat niet. Homoseksuele inwoners behouden hun rechten. De gemeente richt zich weer op concrete veiligheid in plaats van ideologische symboliek.

Oldebroek laat zien dat verzet tegen woke beleid mogelijk is - als bestuurders maar een ruggengraat hebben.